نام فایل : انـگــور

فرمت : .ppt

تعداد صفحه/اسلاید : 29

حجم : 0 مگابایت

بنام خدا
عنوانانـگــور
مقدمه
توليد ساليانه انگور بالغ بر 65 ميليون تن مي باشد . انگورها در حدود 9 ميليون هكتار از سطوح زير كشت را به خود اختصاص مي دهند. كه بيشترين مصرف آن براي توليد نوشابه هاي الكلي است . همچنين براي تازه خوري و توليد كشمش نيز از آن استفاده مي شود.
اين متن بيشتر دربارة انگورهايي بحث مي كند كه vinifera Vitis خالص نيستند . Vitis قسمت كوچكي از توليد كل جهان را به خود اختصاص مي دهد. اغلب برنامه اي اصلاحي كولتيوارهايي را تعقيب مي كنند كه توسط قلمه و پايه وژرم پلاسم ازدياد مي شوند.
منابع رژم پلاسمي كه vinifera نيستند داراي مقاومت به حشرات ، بيماريها و تغييرات شديد محيطي هستند كه در vinifera يافت نمي شود . گونه هاي nonvinifera همچنين بهترين منبع ژني براي كلون هاي مولكولي و انتقال به كوليتوارهاي vinifera هستند. بكارگيري هيبريدهاي بين گونه اي نتايج خوبي در گسترش رشد انگور در مناطقي كه كشت vinifera نا موفق بوده (بعلت آفات و يا تغييرات شديد دما) داشته است . در كل توسعة پايه خيلي فعال است و تماماً بستگي به رژم پلاسم nonvinifera دارد.
مبداء پيدايش و محل توسعه
كشت انگور يك هنر باستاني است . مدارك و اسناد نشان مي دهد كه كشت انگور و درست كردن شراب در مصر به 5000 تا 6000 سال پيش باز مي گردد. قبل از شروع قرن اول ، انگور و شراب در نظر مردم خاورميانه و مديترانه مهم جلوه مي كرد. انگور نه تنها از نقطه نظر توليد شراب اهميت داشت ، بلكه از لحاظ تازه خوري نيز مدنظر بود. انگور داراي كالري زياد و در حدود 20تا25 % قند است . انگور خشك شده در حدود 80% قند دارد و يكي از منابع متعدد قندي است كه مي توانند ذخيره و براحتي مصرف شوند.
مناطقي كه تمدن انسان نخستين از آنجا صورت گرفته ، جايي بين درياي سياه و درياي كاسپين است كه انگورها هنوز بصورت وحشي يافت مي شوند vinifera را نيز مي توان از قديمي ترين انگورهايي دانست كه در آنجا رشد كرده است . محل پيدايش اوليه، منطقة مديترانه بوده كه بطرف نواحي ساحلي گسترش يافته است. در قرن 15 كشت انگور در جزاير قناري و Maderia پايه گذاري شد. سپس به آفريقا جنوبي ، استراليا و آمريكاي جنوبي كشده شد. اولين انگورهاي شرابي در قرن 18 از مكزيكو به كاليفرنيا آورده شدند و در نيمه اول قرن 18، پرورش انگور و ساختن شراب ابتدا در كاليفرنيا انجام شد و بسرعت از سال 1860 تا1900 به ساير نقاط پراكنده شد.
خانوادة ويتاسه كه خانوادة انگور بشمار مي رود. شامل 14 جنس و بالغ بر 1000 گونه است و گستردگي زيادي از نواحي گرمسيري و نيمه گرمسيري گرفته تا مناطق معتدله را دارد. جنسي كه اهميت اقتصادي زيادي را دارد، Vitis است . ديگر گونه ها كه شامل Cissus antartica , Ampelopsis, partheno cissus است بيشتر جنبه تزئيني دارند. Vitis داراي دو زير جنسي است كه Muscadinae و EuVitis ناميده مي شوند كه فقط از لحاظ تعداد كروموزوم با هم تفاوت دارند. در Muscadinae 40=n2 ودر EuVitis 38=n2 است و امكان هيبريداسيون بين آنها وجود ندارد. زير جنس EuVitis برحسب منطقة پراكندگي به سه دسته تقسيم مي شود . گونه هاي وحشي و بومي امريكا ، داراي ارزش زيادي براي اصلاح كنندگان هستند. ولي در مقابل آفت فيلوكرا، حساس بوده و نابود مي شوند. از مهمترين آنها مي توان به مواد زير اشاره كرد.
.V.rapestris در مناطق شني و سنگلاخي جنوب آمريكا و مكزيك پراكنده است و نيز جنوب ميسوري ، ايلينويس ، آركانزاس ، كنتاكي ، تنسي، اوكلاهما و تگزاس شرقي و مركزي مقاوم به فيلوكسرا و بيماريهاي قارچي ريشه است .
ريشه ها داراي فعاليت بسياري بوده و تا اعماق زمين فرو مي روند. مقاوم به سفيدك پودري و خشكي و آهك بيش از حد خاك است .
V.ripria مناطق وسيعي از كانادا تا تگزاس و از غرب تا يوتا. داراي مقاومت بسيار به فيلوكسرا و اغلب بيماريهاي قارچي است و متحمل سرماي زمستان و داراي قدرت سازگاري بسيار بالايي است . داراي ريشه هاي قوي است و به آساني تكثير مي شود. حساس به آهك زياد خاك است . زود گل بوده و داراي ميوة زود رس است . ميوه داراي قند واسيد زياد است.
V.monticola در كوههاي تگزاس بسيار است . داراي مقاومت بسيار به آهك است . مقاوم بهفيلوکسراو اغلب بيماريهاست . رشد كمي داشته و ازدياد آن مشكل است . بندرت در هيبريداسيون ها بكار مي رود.
V.vulpina انگور زمستاني است . داراي محدوده اي از پراكندگي از درياچه هاي بزرگ تا فلوريد است . داراي قدرت زياد، مقاوم به فيلوكسرا و حساس به آهك زياد خاك است . از آن در فرانسه بندرت بعنوان پايه استفاده مي شود. مقاوم به سفيدك داخلي و بيماريهاي ريشه است .
V.aestivalis انگور تابستاني است . از نيوانگلند تا جرجيا واز آركانزاس بطرف رودخانه مي سي سي پي است . مقاوم به فيلوكسرا ولي نسبت به چند بيماري قارچي مقاومت چنداني ندارد. داراي ميوه هاي مطلوبي است.
V.biocolor در قسمتهاي شمالي و شرقي آمريكا يافت مي شود . V.aestivalis argentifolia نيز ناميده مي شود. خصوصياتي شبيه V.aestivalis دارد.
V.candicans انگور وحشي برگرفته از تگزاس ، آركانزاس ، اوكلاهماست . داراي مقاومت به فيلوکسرا و قدرت سازگاري بسيار با گرما و خشكي است . كمتر از آن بعنون پايه استفاده مي شود. زيرا پيوند آنها كمتر مي گيرد. و ريشة ضعيفي دارند. حساس به آهك زياد خاك هستند. مقاومت به سفيدك دروني و پوسيدگي ريشه بسيار بالاست.
V.cinerea انگوري است از مركز و جنوب شرقي ايالات متحده . مقاوم بهفيلوکسرا. سفيدك داخلي ، سفيدك سطحي، پوسيدگي ريشه، اما با آهك بالاي خاك سازگار نيست. ريشه دهي ضعيف و پيوند آن مشكل است .
V.berlandieri انگور اسپانيايي ، از تگزاس و مكزيكو . مقاوم به فيلوکسرا. مقاوم به آهك
زياد خاك و خشكي و نماتدهاي خاك. سيستم ريشه اي ضعيف ، پيوند كمتر مي گيرد. شاخساره ها داراي مقاومت خوبي به انواع سفيدكها هستند.
V.Labrusca انگور روباه ، از نيوانگلند تاجرجاي شمالي و اينديانا و در امتداد رودخانة‌اوهايو، مقاوم به سرما و داراي ميوه هاي بزرگي است . مقاومت آن به فيلوکسرا كم است ولي مقاومت بسيار عالي در برابر سفيدك داخلي دارد. نسبت به پوسيدگي سياه ريشه ضعيف است.
V.acerifolia انگور شني يا انگور ساحلي. داراي طعم متوسط ، مقاومت عالي به سرماي زمستاني و مقاوم به سفيدك دروني و سطحي. مقاومت كم به فيلوکسرا و نيز حساس به مقدار كم آهن است . مقاوم به شوري است .
V.champinii مقاوم به بيماريها ، خشكي وفيلوکسرا و پوسيدگي سياه ريشه و نماتدهاي ريشه است . بعلت حساس بودن به كمبود آهن و پيوند مشكل ،از آن بطور گسترده استفاده نمي شود. در محدوده هاي طبيعي خود در خاكهاي آهكي رشد مي كند.
تاريخ توسعه
....