مُحَمَّد زَکَریای رازی 8ص - word (..doc) - تحقیق -

قسمتی از متن :

1

‏مُحَمَّد زَکَریای رازی

‏ (‏۲۵۱‏ ‏ه.ق.‏، ‏۸۶۵‏ ؛ ‏۳۱۳‏ ه.ق.، ‏۹۲۵‏) ‏پزشک‏، ‏فیلسوف‏ و ‏شیمی‏‌‏دان‏ ‏ایرانی‏ که آثار ماندگاری در زمینه‏ٔ‏ ‏پزشکی‏ و ‏شیمی‏ و ‏فلسفه‏ نوشته است و به عنوان کاشف ‏الکل‏ و ‏جوهر گوگرد‏ (‏اسید سولفوریک‏) مشهور است.

‏به گفته جرج سارتون، پدر‏ ‏تاریخ علم‏، رازی "بزرگ‏‌‏ترین پزشک اسلام و قرون وسطی بود." این دانشمند ایرانی از آن‏‌‏جا که کتاب‏‌‏های خود را به ‏زبان عربی‏ می‏‌‏نوشت، نزد غربیان به ‏جالینوس‏ ‏عرب‏[۱]‏ نیز مشهور بوده‏‌‏است.

‏فهرست مندرجات

[‏۱ ‏زندگی

‏۱.۱ ‏در مورد تاریخ تولد و مرگ ‏رازی

‏۲ ‏استادان و شاگردان

‏۳ ‏اخلاق و صفات رازی

‏۴ ‏پزشکی

‏۴.۱ ‏آبله و سرخک

‏۴.۲ ‏تشریح

‏۴.۳ ‏درمان بیماری‌های داخلی

‏۴.۴ ‏جراحی

‏۴.۵ ‏تغذیه

‏۵ ‏شیمی و داروسازی

‏۶ ‏فلسفه

‏۷ ‏آثار رازی

‏۸ ‏یادبود

‏۹ ‏درباره‏ٔ‏ رازی

‏۱۰ ‏گفتارهایی از رازی

2

‏زندگی

‏نام وی محمد و نام پدرش زکریا و کنیه‏‌‏اش ابوبکر است. مورخان شرقی در کتاب‏‌‏هایشان او را محمد بن زکریای رازی خوانده‏‌‏اند، اما اروپائیان و مورخان غربی از او به نام‏‌‏های رازس Rhazes=razes‏ و رازی Al-Razi‏ در کتاب‏‌‏های خود یاد کرده‏‌‏اند. به گفته ‏ابوریحان بیرونی‏ وی در شعبان سال ۲۵۱ هجری (۸۶۵ میلادی) در ری متولد شده و دوران کودکی و نوجوانی‏‌‏ و جوانی‏‌‏اش دراین شهر گذشت. چنین شهرت دارد که در جوانی عود می‏‌‏نواخته و گاهی شعر می‏‌‏سروده‏‌‏است. بعدها به کار زرگری مشغول شد و پس از آن به ‏کیمیاگری‏ روی آورد، وی در سنین بالا ‏علم طب‏ را آموخت. بیرونی معتقد است او در ابتدا به کیمیا اشتغال داشته و پس از آن‏‌‏که در این راه چشمش در اثر کار زیاد با مواد تند و تیزبو آسیب دید، برای درمان ‏چشم‏ به پزشکی روی آورد. . ‏[۲]‏ در کتاب‏‌‏های مورخان اسلامی آمده‏‌‏است که رازی طب را در ‏بیمارستان‏ ‏بغداد‏ آموخته‏‌‏است، در آن زمان بغداد مرکز بزرگ علمی دوران و جانشین ‏دانشگاه‏ ‏جندی شاپور‏ بوده‏‌‏است و رازی برای آموختن ‏علم‏ به بغداد سفر کرد و مدتی نامعلوم در آن‏‌‏جا اقامت گزید و به تحصیل علم پرداخت و سپس ریاست بیمارستان معتضدی را برعهده گرفت. پس از مرگ معتضد خلیفه عباسی به ری بازگشت و عهده‏‌‏دار ریاست بیمارستان ری شد و تا پایان عمر در این شهر به درمان بیماران مشغول بود. رازی در آخر عمرش نابینا شد، درباره علت نابینا شدن او روایت‏‌‏های مختلفی وجود دارد، بیرونی سبب کوری رازی را کار مداوم با مواد شیمیایی چون بخار ‏جیوه‏ می‏‌‏داند.

‏رازی در ‏۵ شعبان‏ ‏۳۱۳‏ ‏ه.ق.‏، ‏۱۵ اکتبر‏ ‏۹۲۵‏ در ری وفات یافته‏‌‏است. مکان اصلی آرامگاه رازی نامعلوم است.

‏ ‏در مورد تاریخ تولد و مرگ رازی

‏مهم‏‌‏ترین سند تاریخی درباره‏ٔ‏ تولد و مرگ رازی کتاب ‏«‏فهرست کتب رازی‏»‏ نوشته‏ٔ‏ ابوریحان بیرونی است. در این کتاب تولد رازی در غره‏ٔ‏ شعبان ‏۲۵۱ (قمری)‏ ه.ق و درگذشت‏‌‏ او در پنجم شعبان ۳۱۳ ه.ق. ثبت شده‏‌‏است. ضمنا ‏«‏در این رساله ابوریحان علاوه بر آن که صریحاً تاریخ تولد و وفات رازی را متذکر شده، مدت عمر او را به سال قمری شصت و دو سال و پنج روز و به شمسی شصت سال و دو ماه و یک روز بطور دقیق آورده‏‌‏است.‏»‏[۳]‏ اما در منابع مختلف تاریخ‏‌‏های متفاوتی در مورد تولد و مرگ رازی آمده‏‌‏است.

‏تولد:

‏حدود ‏۲۴۰ (قمری)‏ ه.ق.‏[۴]‏

‏۲۵۱ (قمری)‏ ه.ق.‏[۵]‏

‏۲۵۰ (قمری)‏ ه.ق.‏[۶]‏

‏۲۴۹ (قمری)‏ ه.ق.، فرهنگ تاریخ و جغرافیا تالیف بویه‏[۷]‏ و در لاروس بزرگ‏[۸]‏ تاریخ تولد رازی ۸۵۰ میلادی آورده شده‏‌‏است.‏[۹]‏

,مُحَمَّد,زَکَریای,رازی,8ص,دانلود

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است