انعطاف پذیری 22 ص - word (..doc) - تحقیق -

قسمتی از متن :

1

‏انعطاف‌‏پذيرى

‏موقعى ‏که ‏توپى ‏را ‏به ‏روى ‏سطح ‏ثابت ‏بزنيم ‏جزئى ‏فشرده ‏مى‌‏شود ‏و ‏چون ‏اکثر ‏اجسام ‏تمايل ‏دارند ‏شکل ‏اصلى ‏خود ‏را ‏حفظ ‏کنند ‏بعد ‏از ‏فشردگى ‏مجدداً ‏به ‏شکل ‏اوليه‏ٔ ‏خود ‏بر ‏مى‌‏گردد. ‏توپ ‏پس ‏از ‏اصابت ‏به ‏زمين ‏از ‏آن ‏جدا ‏شده، ‏و ‏از ‏زمين ‏بلند ‏مى‌‏شود. ‏وقتى ‏دو ‏جسم ‏در ‏حال ‏حرکت ‏هستند ‏و ‏يکى ‏بر ‏ديگرى ‏ضربه ‏وارد ‏مى‌‏کند ‏همين ‏حالت ‏اتفاق ‏مى‌‏افتد ‏مانند ‏دست ‏آبشارزن ‏و ‏توپ ‏در ‏واليبال ‏و ‏يا ‏زدن ‏توپ ‏تنيس ‏با ‏راکت. ‏خاصيتى ‏را ‏که ‏موجب ‏مى‌‏شود ‏تا ‏اجسام ‏پس ‏از ‏برخورد ‏کردن ‏و ‏تغيير ‏شکل ‏جزئى ‏دادن ‏دوباره ‏به ‏شکل ‏و ‏هيئت ‏اوليه‏ٔ ‏خود ‏برگردند ‏خاصيت ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏اجسام ‏گويند. ‏اين ‏خاصيت ‏در ‏اکثر ‏اجسام ‏و ‏يا ‏اشيائى ‏که ‏در ‏ورزش ‏به‌‏کار ‏مى‌‏روند ‏وجود ‏دارد.

‏رشد ‏انعطاف‌‏پذيرى

‏انعطاف‌‏پذيري، ‏يعنى ‏توانايى ‏حرکت ‏مفاصل ‏در ‏دامنهٔ ‏کامل ‏حرکت، ‏که ‏براى ‏اجراء ‏بيشينه ‏مفيد ‏است، ‏در ‏حالى ‏که ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏محدود ‏شده، ‏يکى ‏از ‏عوامل ‏آسيب ‏ديدن ‏در ‏ورزش ‏است. ‏با ‏وجود ‏اين ‏ورزشکاران ‏جوان ‏در ‏پاره‌‏اى ‏از ‏اوقات ‏اين ‏جنبهٔ ‏مهم ‏را ‏ناديده ‏مى‌‏گيرند. ‏بنابراين ‏به ‏قيمت ‏آسيب‌‏پذيري، ‏تأکيد ‏خود ‏را ‏در ‏قدرت ‏و ‏استقامت ‏قرار ‏مى‌‏دهند. ‏افرادى ‏مانند ‏ژيمناست‌‏ها ‏يا ‏بالرين‌‏ها ‏که ‏مدت ‏زيادى ‏است ‏اهميت ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏را ‏در ‏فعاليت‌‏هاى ‏خود ‏درک ‏کرده‌‏اند، ‏از ‏اين ‏قاعدهٔ ‏کلى ‏مستثناء ‏هستند. ‏يکى ‏از ‏دلايل ‏بى‌‏توجهى ‏ورزشکاران ‏جوان ‏نسبت ‏به ‏انعطاف‌‏پذيري، ‏فرضيه ‏آنها ‏است؛ ‏يعنى ‏آنها ‏تصور ‏مى‌‏کنند ‏بدن ‏ورزشکاران ‏جوان ‏به‌‏طور ‏طبيعى ‏نرم ‏است ‏و ‏نيازى ‏به ‏تمرينى‌‏هاى ‏نرمشى ‏و ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏ندارد ‏افزون ‏بر ‏اين، ‏مردم ‏معمولاً ‏عدم ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏را ‏مربوط ‏به ‏سالخوردگان ‏مى‌‏دانند؛ ‏يعنى ‏آنهايى ‏که ‏محدوديت‌‏هاى ‏حرکتى ‏آنها ‏به ‏وضوح ‏آشکار ‏است.

2

‏رشد ‏انعطاف‌‏پذيرى‏(‏۲‏)

‏تغييرات ‏رشدى ‏در ‏زمينهٔ ‏انعطاف‌‏پذيرى

‏بعضى ‏از ‏پژوهشگران ‏به ‏افزايش ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏در ‏کودکان ‏اشاره ‏داشته‌‏اند. ‏اما ‏متأسفانه ‏اکثر ‏تحقيقات ‏به ‏نوعى ‏کاهش ‏در ‏ميزان ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏را ‏نشان ‏مى‌‏دهند. ‏کلارک ‏در ‏سال ‏۱۹۷۵ ‏اطلاعات ‏موجود ‏در ‏اين ‏زمينه ‏را ‏مرور ‏و ‏چنين ‏نتيجه‌‏گيرى ‏کرد ‏که ‏پسران ‏بعد ‏از ‏سن ‏۱۰ ‏سالگى ‏و ‏دختران ‏پس ‏از ‏سن ‏۱۲ ‏سالگى ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏خود ‏را ‏از ‏دست ‏مى‌‏دهند، ‏براى ‏مثال ‏هوپريچ ‏و ‏سيگرست ‏(‏۱۹۵۰‏) ‏۱۲ ‏شاخص ‏از ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏را ‏روى ‏۳۰۰ ‏نفر ‏از ‏دختران ‏سنين ‏۶، ‏۹، ‏۱۲، ‏۱۵ ‏و ‏۱۸ ‏سال ‏اجراء ‏کردند. ‏اکثر ‏اين ‏شاخص‌‏ها ‏در ‏بين ‏سنين ‏۶، ‏۹ ‏و ‏۱۲ ‏سال ‏پيشرفت ‏داشت، ‏ليکن ‏در ‏بين ‏گروه‌‏هاى ‏سنى ‏بزرگتر ‏به ‏نوعى ‏کاهش ‏نشان ‏داد ‏(‏جدول ‏زير‏). ‏کرانبول ‏و ‏مارتين ‏(‏۱۹۷۷‏) ‏چنين ‏نتيجهٔ ‏گرفتند ‏که ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏در ‏دختران ‏و ‏پسران ‏در ‏فاصلهٔ ‏سنين ‏۱۰ ‏و ‏۱۴ ‏سالگى ‏کاهش ‏مى‌‏يابد، ‏در ‏صورتى ‏که ‏ميلن ‏و ‏سيفلد ‏(‏۱۹۷۶‏) ‏اظهار ‏داشتند ‏که ‏کودکان ‏کلاس ‏دوم ‏دبستان ‏در ‏مقايسه ‏با ‏کودکان ‏دورهٔ ‏آمادگى ‏و ‏کودکستانى ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏کمترى ‏داشتند.

‏ميانگين ‏دامنه ‏و ‏انحراف ‏معيار ‏اندازه‌‏گيرى ‏انعطاف‌‏پذيرى ‏دختران

‏گروه ‏سنى

(‏برحسب ‏سال)

‏تعداد

‏مفصل ‏لگن ‏خم

‏شدن - ‏باز ‏شدن

‏يک ‏سمت ‏تنه ‏خم

‏شدن - ‏باز ‏شدن

‏مفصل ‏آرنج ‏خم

‏شدن - ‏باز ‏شدن

‏شانه

‏۶

‏۵۰

‏۱۲۱/‏۳±‏۱۶/‏۷

‏۹۲±‏۱۴

‏۱۵۶±‏۶

‏۲۲۸/‏۴±‏۱۲/‏۹

‏۹

‏۵۰

‏۱۲۶/‏۵±‏۱۹/‏۹

‏۱۰۷/‏۲±‏۱۸/‏۱

‏۱۵۷/‏۳±‏۶/‏۹

‏۲۱۹/‏۷±‏۱۱

‏۱۲

‏۵۰

‏۱۳۹/‏۱±‏۱۸/‏۲

‏۱۱۸/‏۳±‏۲۰/‏۴

‏۱۵۷/‏۴±‏۸/‏۱

‏۲۱۵/‏۵±‏۱۲

‏۱۵

‏۵۰

‏۱۲۶/‏۹±‏۱۷/‏۸

‏۱۱۰/‏۴±‏۱۸/‏۸

‏۱۵۵/‏۷±‏۷/‏۵

‏۲۱۳±‏۱۱/‏۹

‏۸

‏۱۰۰

‏۱۲۸/‏۶±‏۱۱/‏۱

‏۱۰۴/‏۴±‏۱۸

‏۱۵۱/‏۳±‏۷/‏۸

‏۲۱۲/‏۸±‏۱۲

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است